Grad je po ilirskom plemenu Docleata nazvan Doclea (Duklja). Sredinom I vijeka, za vrijeme dinastije Flavijevaca, možda za vlade Vespazijana ili Domicijana, dobio je status municipijuma. Krajem I i početkom II vijeka doživljava uspon. Administrativnom podjelom Rimskog carstva 297. godine, postaje glavni grad novoosnovane provincije Prevalis. U IV i V vijeku biva zahvaćen prodorom varvarskih naroda kada počinje da gubi svoju moć. Početkom V vijeka razaraju ga Goti, a 518. godine ruši ga snažan zemljotres. Nakon obnove, Sloveni ga ponovo razaraju 620. godine kada definitivno gubi antički karakter.

Iako prirodno zaštićena okomitim liticama Morače, Zete i potoka Širalije, Duklja je sa svih strana opasana moćnim bedemima sa kulama. Zbog nepravilnog prostora na kome je smješten, grad je koncept rimskog urbanizma prilagodio konfiguraciji terena. Na presjeku dvije glavne ulice formiran je gradski trg - forum sa monumentalnom bazilikom na zapadnoj strani, zgradom kurije na sjevernoj i brojnim drugim manjim objektima sa ostalih strana. Duž djelimično otkopane ulice koja je vodila od sjeverozapadne ka jugoistočnoj gradskoj kapiji, podignute su reprezentativne građevine javnog karaktera: slavoluk, tri hrama, od kojih je jedan posvećen boginji Romi a drugi boginji Dijani, gradsko kupatilo - terme i monumentalna stambena palata.

Pored ostataka gradske arhitekture iz rimskog perioda, na Duklji su otkrivene i dvije ranohrišćanske bazilike i jedna manja, krstoobrazna preromanička crkva.

Na zapadnoj i jugoistočnoj strani grada nalazile su se nekropole, od kojih je jugoistočna sistematski istražena.

U brojnim otkrivenim grobovima sa kremiranim i inhumiranim pokojnicima, pronađeni su raznovrsni i često dragocjeni primjerci grobnog inventara (posude od keramike i stakla, djelovi nakita, oruđe, oružje i novac), koji omogućava preciznije sagledavanje života antičke Duklje. Zapadna nekropola je samo djelimično ispitana i na njoj su, pored običnih, otkrivene monumentalne zidane grobne konstrukcije iz IV-V vijeka. Moguće da iz jedne ovakve grobne konstrukcije potiče i čuvena Podgorička čaša koja je antičku Duklju 1874. godine uvela u svjetsku arheologiju.